Zon, zee en zandvliegen

Onze laatste blog voelt alweer gigantisch lang geleden, want toen zaten we nog op het Noordereiland. Ondertussen zijn we al goed gevorderd op het Zuidereiland en is het dus tijd voor nieuwe verhalen!

Op onze laatste ochtend in Wellington bezochten we nog het Wellington Museum, waar een tentoonstelling loopt over Fat Freddy's Drop. Aangezien we ze niet live kunnen zien spelen in Nieuw Zeeland (ze spelen pas in April weer hier), is dit onze beste optie om ze in eigen land 'te zien'.

Het museum heeft uiteraard nog meer te bieden en we ontdekken veel over Wellington en de mensen die hier wonen. Veel van de musea zijn interactief ingericht voor kinderen, dus Mira vindt de bezoeken echt heel leuk!

Na een broodje aan de speeltuin stapten we op de fiets naar de Interislander. We mochten als fietsers als eerste aan boord (en aan het eind ook weer van boord), dus we hoefden niet lang aan te schuiven.

De overtocht van een kleine vier uur was heel winderig, maar gelukkig zonder hoge golven. We konden buiten zitten en genieten van de prachtige uitzichten. Zeker het landschap van de Marlborough Sounds, het noordelijke stuk van het Zuidereiland, was adembenemend.

We kwamen tegen 19u aan in Picton, deden snel boodschappen en zetten onze tent op.

We wilden eigenlijk na een nachtje Picton al verder, maar het weer zat zo tegen dat we besloten ons niet te haasten en nog een dagje de benen te rusten.

In regen en wind ontdekten we het kleine stadje. We bezochten twee musea (niet de beste keuze dit keer), aten wat en wandelden rond.

Terug op de camping wilde Mira per se zwemmen en probeerde Senne mijn buitenband er beter op te krijgen (die wilde niet naar buiten ploppen waardoor het nogal hobbelig fietsen was). Helaas was dat zonder resultaat en was het zwembad na tien minuten in de regen en wind veel te koud.

Gelukkig konden we opwarmen in de gemeenschappelijke keuken (de meeste campings hier hebben dat, heel fijn!) en Mira speelde zowaar nog eens met een ander kindje.

Na een zeer slechte nacht waarin zelfs onze stormlijntjes onze tent niet recht hielden en Mira vier keer wakker werd van nachtmerries, was het weer opgeklaard en konden we eindelijk beginnen aan onze tocht op het Zuidereiland!

De tocht ging 50 kilometer over de weg, maar gelukkig was het een vrij rustige baan. De rit zelf was niet heel bijzonder, maar de campsite waar we kwamen wel! Een prachtige plek aan de rivier, waar we heerlijk konden zitten en spelen in het water.

We twijfelden wel heel hard over de rit van de volgende dag. Onze Amerikaanse vrienden lopen een dag voor en laten ons weten dat de route eigenlijk niet doenbaar is voor ons. Zij doen er bijna 8 uur over, waarvan ze een groot deel hun fietsen moeten duwen vanwege de stijle stukken. Ook anderen hadden ons al een beetje gewaarschuwd en op de camping staan ook enkele fietsers die het ons afraden vanwege onze zware bepakking en het feit dat we elke fiets met twee moeten duwen...

Het alternatief is 63 kilometer over een drukke snelweg met bijna even veel hoogtemeters als de originele route. Ook geen optie voor ons dus. We boeken voor het eerst in deze reis een shuttle, en slaan dus een stuk van de rit over. Ondanks dat we altijd zeggen dat we het voor ons plezier doen en dat het leuk moet blijven, vind ik het toch lastig om ineens iets niet te 'kunnen'. Hieronder kun je zien wat we hebben overgeslagen:

De volgende dag ontbijten we rustig aan het cafeetje van de camping en spelen we nog wat op de parking en in het museum aan het cafe. We bekijken ook nog de oude Pelorus bridge naast de camping.

Ons busje moet eerst nog een kinderstoel gaan halen en is er dus pas tegen 11 uur. Lauri is onze chauffeur en hij rijdt ons door de prachtige bergen (en onderweg zijn we ook wel blij met onze keuze, want wow, wat hoog en smal en druk).

In Nelson worden we afgezet bij een gigantische strandcamping, die gelukkig vrij rustig is. Strandcamping is ook niet gelogen, want op een meter van het hek rond een van de velden ligt het strand.

Terwijl Senne en Mira vast naar het water gaan, fiets ik een mega stijle helling op maar een kleine fietsenmaker in de hoop dat hij mijn band wel goed kan krijgen. Gelukkig lukt dat en kan ik zonder gehobbel naar de supermarkt en me aansluiten bij Senne en Mira op het strand.

Na een heerlijke middag van zand en zee is de avond iets minder gezellig. Mira is al dagen extreem onrustig en wordt tegen bedtijd echt lastig. Ze doet ons pijn en gilt de boel bijeen. Niet goed voor ons geduld natuurlijk. Na een bedstrijd van bijna 2 uur slaapt ze dan toch, maar niet nadat ze zich nog eens de tent heeft uitgewerkt voor een prachtige zonsondergang...

De volgende dag begint met een primeur: Mira kan een stuk zelf fietsen! We volgen een plat fietspad, en de eerste 5 kilometer fietst Mira helemaal zelf.

Wat volgt is een rustige en korte fietsdag, want we komen een prachtig strand tegen waar we lang blijven hangen. We nemen daarna een klein overzetje, eten een ijsje en drinken wat in Māpau.

Daarna vinden we een super leuk lokaal winkeltje, waar Mira een nieuw gezinslid adopteert: Kimi de kiwi. Haar zullen jullie dus ook af en toe zien verschijnen op de blog.

Onze camping was een grote maar rustige plek. Mira en ik zwommen, Senne zette de tent op. Prima middag!

Onze volgende etappe brengt ons naar Tapawera. Een aantal klimmetjes, Senne z'n benen zaten goed. De mijne ietsje minder, dus het was voor mij een stevige tocht.

We kwamen op een kleine, lekker rommelige en licht verouderde camping aan. Gezellig, goedkoop, gratis was (Hoera voor schone kleren!), een loslopend schaap, een geit, wat kippen en een hond. En een bak speelgoed niet te vergeten!

Na een rustige nacht stonden we vroeg op voor een stevige dag. Helaas was het zo'n dag waarop ongeveer alles tegenzit. Er was tegenwind. Senne z'n versnellingen zaten niet goed. Er was brandende zon. Er waren veel hommels en bijen. Er waren elke kilometer meer sandflies (en die bijten). Senne kreeg een platte band. Het plakgerief is te oud dus de band wilde niet meer goed geplakt, dus moesten we de laatste 20 kilometer 3x oppompen. We moesten 95 kilometer doen, omdat de eerste kampeerplek, na 60 kilometer, een sandfly-hell was. En ik werd in de laatste 15 kilometer nog gestoken door (waarschijnlijk) een hommel, onder m'n helmbandje in mijn hals. Auw.

Gelukkig was het ook wel echt mooi onderweg!

We reden door stroompjes, hadden eindelijk uitzicht op hogere bergen en zwommen in Lake Rotoroa. Bij Rotoroa stikte het dus wel van de sandflies, dat was dus snel het water in en razendsnel weer weg.

Onze camping zit vol hanggliders, want het Nationaal Kampioenschap hangglider vindt hier momenteel plaats.

We nemen vandaag een rustdag. Senne plakt z'n band, we zwemmen in de rivier en lunchen uitgebreid.

Mira's toevoeging aan de blog:

Mama en mira en papa en Kimi en ukkie

Morgen weer op pad, tot de volgende!