Wereldberoemd op de trail

Er gaat geen dag voorbij waarop wij niet horen: "oh, over jullie hebben we al gehoord!", gevolgd door: "mogen we een foto van jullie/jullie setup nemen?" We zullen dus al op menig blog, Instagram en Facebookpagina te bewonderen zijn. Wereldberoemd dus! (in de niche community van fietsers in Nieuw Zeeland). Je moet ergens beginnen....

Na het zware zwoegen van de vorige keer, volgden twee prachtige dagen op de Timber Trail. Deze trail was een stukje gemakkelijker, en na onze ontberingen op de vorige (expert level) mountainbiketrails, was dit echt een plezier om te doen.

We werden omringd door gigantische varens zo groot als palmbomen, hoorden Kākā-vogels (Ja, echt, we hebben ze al gevonden!), en gingen als volleerd mountainbikers rustig op ons eigen tempo de berg op en af.

De Timber trail loopt door een oeroud regenwoud, met bomen uit de tijd van de dinosaurussen, tot wel 60 meter hoog. Ik kan eindeloos uitweiden over de pracht van de route, maar de foto's zullen meer zeggen dan mijn woorden, dus bij deze een selectie van dag 1 op de Timber trail:

We zetten onze tent halverwege de trail op, bij Camp Epic. Een camping met gratis ontbijt, geen klein cadeautje als je al drie dagen geen winkel bent tegengekomen! Er waren zelfs marshmallows, life was good.

Dag twee bracht evenveel moois, inclusief de op drie na langste hangbrug van Nieuw Zeeland. Mira huppelde graag nog even terug om wat met de bruggen te wiebelen, ik keek dan liever de andere kant op.

We reden nog een extra stuk om na vier dagen eindelijk weer een winkel tegen te komen, Hoera! Chips, ijsjes en bier!

We aten in de Rusty Tavern in Taumarunui, waar we ook een motel hadden voor de nacht.

Omdat de storm van de afgelopen dagen nogal wat schade heeft aangericht, moeten we helaas een heel eind omfietsen. Er ligt namelijk een gigantisch rotsblok op een deel van de route, waar geen mens momenteel langs kan. Dat stuk leidt naar The Bridge to Nowhere, vanaf waar je dan met een yet boat de rivier af racet... Helaas, dat avontuur lopen we dus mis. De enige andere optie is een kanotocht van drie dagen, maar helaas is Mira daar te jong voor. We smeren onze benen dus in voor een paar pittige dagen op de fiets!

Slapen doen we in een oud postkantoor in Ōhango, een echte treat met zachte handdoeken en een wasmachine!

Mira en ik schilderen en tekenen met zekere regelmaat, zo houden we elk op onze eigen manier een dagboek bij van de reis.

Vanwege het voorspelde slechte weer over een paar dagen, fietsen we verder richting het zuiden. De meeste fietsers nemen vanaf Ōhango de snelweg naar de volgende stop. Wij hebben niet veel zin in langs razende vrachtwagens voor 53 kilometer, en nemen dus de originele route die ons weer diep de bossen in zal brengen.

Onderweg zien we weer eindeloos prachtige uitzichten, watervallen en deze keer ook opvallend veel schapenhoeders die hun schapen naar de boerderij brengen. Meestal te paard en met een stuk of 7 honden. Soms op een quad, met de honden achterin.

Ik kwam nog een keer hard ten val, omdat mijn fiets over steentjes de greppel ingleed en ik er plat op mijn buik/heup naast schoof. Zere heupen en een giga blauwe plek op mijn been zullen de rest van de week wel voelbaar blijven.

Onze laatste stop van de dag was een cafe, waar we nog wat dronken, zwommen in de rivier en ons opmaakten voor het laatste stuk. 11 kilometer, dat klonk niet meer zo ver, dus we deden het rustig aan.

De laatste kilometers blijken alleen elke keer de langste te zijn. We deden bijna 2 uur over de laatste kilometers. En eerlijk? Ik vond de kilometers ook niet meer zo leuk. Het pad begon als 4x4 track, stevig maar gelukkig breed en droog. We kwamen langs een grote waterval waar we even gingen kijken uiteraard.

Daarna werd het pad smaller, single track, stijl, met links een stijle afgrond en rechts de berg. Smalle bruggetjes, scherpe bochtjes, stijle hellingen.

Het ging ongelooflijk traag, maar uiteindelijk kwamen we tegen 18u aan op onze kampeerplek. Een plek van het Department of Conservation, met een shelter en een kraan (water wel eerst te koken of filteren uiteraard). Alle plekken op het gras waren nogal scheef en bobbelig, en aangezien we alleen waren, zetten we de tent op in de shelter.

Ik sliep voor geen meter, en ook Senne en Mira sliepen onrustig. Ondanks alle moeite om het slechte weer voor te blijven, werden we wakker in de regen.

Na mijn angst van de dag ervoor, hielp de regen niet, want het pad werd er ook nog eens glad van. Gelukkig kwamen we heelhuids uit het bos, terug op een breder pad. De regen maakte het gravelpad met momenten spekglad, en we kwamen langzaam vooruit. Na mijn val van de dag ervoor, was het afdalen ook extra spannend, zeker met de losse stenen. Flashbacks naar Schiermonnikoog te over, en dit keer geen ouders mee om me in de bolderkar voort te trekken als ik me meer bezeer dan een paar grote blauwe plekken!

De uitzichten waren wel echt ongelooflijk mooi.

Na een zware en zeiknatte tocht, kwamen we na 53km en 1200 hoogtemeters aan in Raetihi. Op de camping bleek er nog een hutje beschikbaar, die we met veel plezier namen. Met de verwarming op standje sauna, de ramen open en alle spullen aan de bedden en de waslijn, probeerden we toch iets van spullen te drogen.

Na een stevig ontbijt, waren de volgende 53 kilometer een stuk makkelijker. We konden naar beneden zoeven op het asfalt, door de stromende regen, maar wederom met prachtige uitzichten. Met momenten voelde het alsof we door de tropische Ardennen fietsten: rechts van ons naaldbomen, links varens en tropische planten.

We namen opnieuw een hutje, er werd voor ons gekookt, en Mira knuffelde met de honden.

Omdat de blog wat kuren heeft, hebben jullie de fotos en verhalen van vandaag nog tegoed!

Voor de mensen die onze laatste rit iedere keer willen volgen, kunnen steeds gaan kijken op onze kaart, dan hoef je niet te wachten op de volgende blog! https://blog.senne.tech/map/