Rollin', rollin', rollin' Rawhide

We blijven dan gewoon hier wonen voor de zonsondergangen, goed? Kom ons zeker eens opzoeken, het is maar 24 uur vliegen en 12 uur tijdsverschil, no biggie.

Naast een paar prachtige zonsondergangen, hebben we nog veel andere moois gezien deze week. We zagen bossen, stranden, en in de verte eindelijk besneeuwde bergtoppen!

Inpakken en vertrekken uit Murchison ging gepaard met een lading sandflies waar je u tegen zegt. No fun. Mira trok deze fantastische foto van mij nadat ik geplooid was voor een hoofdnetje.

De rit naar Springs Junction was warm en met veel hoogtemeters. We probeerden een rustige lunch te houden, die bruut werd verstoord door honderd hommels... We konden dus geen minuut rustig zitten en zetten voort, gelukkig met, zoals altijd, mooie uitzichten.

We sliepen in een gedateerd huisje, met super veel ruimte en speelgoed voor Mira.

Na een koffie met wat sandflies bij een klein koffiebusje in de middle of Bloody Nowhere (absurd waar ze overal koffie en brownies hebben, maar we klagen niet), fietsen we verder naar het zuiden. Na een stevige klim van 7 kilometer is het bijna 40 kilometer naar beneden scheuren!

Na een korte lunch in Reefton besluiten we door te fietsen naar de volgende halte. De standaard route volgt de Big River Trail, maar die is niet toegankelijk voor onze fietsen. Naast de gigantisch stijle stukken, zijn er ook omgevallen bomen en grote rotsen waarover je je fiets moet tillen. Dat laten we maar even aan ons voorbij gaan.

Na een relatief saaie 26 kilometer, draaien we een oprit van een motel/hostel/camping/cafe/restaurant op, en horen we ineens van achter op het terras: IT'S THE BELGIANS!

We waren weer herenigd met Josh en Emily, deze keer vergezeld door Robert, een Duitser die we ook al op een andere camping waren tegengekomen. Wat volgde waren vele verhalen, pinten en gigantische borden vol eten van het restaurant. Mira kreeg een nieuwe knuffel van de bazin, dus we hebben nóg een familielid erbij...

We fietsen verder naar Greymouth, een rit met veel (snel)weg, heuveltjes en brandende zon. We fietsen een stuk samen met Robert, die van z'n fiets een single speed moest maken omdat zijn shifter niets meer deed.. hij racete dus zo snel hij kon de heuvels op, en wachtte boven om samen verder te rijden.

We nemen een camping iets buiten Greymouth, aan de kust, en onze tent staat weer op 50 meter van de zee! Heerlijk, het geluid van de woeste golven en de mogelijkheid om even te gaan zwemmen.

We besluiten een rustdag te nemen, aangezien ze gigantisch kutweer voorspelden. Geen slechte keuze, vanaf 4u in de ochtend tot 17u in de namiddag zijn er serieuze hoosbuien en windstoten. Arme mensen die aan de Coast to Coast starten, een ultra-wedstrijd die hardlopen, fietsen en kajakken combineert tussen de West- en de oostkust.

We gaan wat neuzen in het stadje, drinken nog iets met Josh en Emily en eten daarna pizza op de camping. Mira en ik verzamelen ook gretig veren, de lichtste souvenirs die we kunnen meenemen!

Nu de benen goed uitgerust lijken, doen we een hele stevige dag. 90+ kilometer over de West Coast Wildernis trail. Aan het begin vragen we ons af wat er nu Wildernis aan is, tot we na 20 kilometer een bos inrijden. Vanaf dat moment rijden we ook samen met Josh, Emily en Robert en doen we de rest van de dag samen tot aan Hokitika.

We passeren water, bos en velden, en we hebben gigantisch veel plezier op de mountainbikepaden.

Ergens in de vroege namiddag bereiken we Cowboy Paradise. Weinig paradijselijk helaas, het het meest cowboy dat we zien zijn een paar touwen en een zadel.

Na deze stop is het nog een kleine 40 kilometer tot de camping, grotendeels naar beneden op een venijnige klim na. Die klim doet mij een beetje de das om. Na dagen van lichte heuppijn, is de pijn nu ineens hevig, en ik heb moeite om boven te komen. Wanneer we uiteindelijk bij de camping aankomen, blijkt die helemaal vol te staan (met campers...) en er zou echt geen plek meer zijn. Na wat moeilijk doen mogen we onze tent als de vuile fietsers dat we zijn achter het rokershok zetten... We hebben nog nooit zoveel ruimte gezien op een camping tussen alle giga campers, maar goed, we nemen de plek en zetten de tenten dan maar op.

Ondanks dat we een rustdag hadden gepland, besluiten we toch door te fietsen, omdat de camping echt niet gezellig is. Ik maak pannekoeken voor iedereen voor we naar het stadje trekken. Senne moet z'n band nog eens plakken, we doen wat inkopen en we gaan naar een plek waar ze Kiwi's en big eels hebben. Mira en ik mogen de alen zelfs voeren én aaien.

Ook zien we een kiwi van super dichtbij, en we krijgen een foto van een kiwi als souvenir.

Na de middag fietsen we 30 kilometer tot Ross. De helft hiervan is over highway 6, de snelweg waarover we de komende 1.5e week bijna non stop zullen fietsen.

Josh kookt Mexicaans voor ons allemaal, we zien de zon zakken in de zee en zitten aan het kampvuur. Een beter afscheid van onze nieuwe vrienden kon bijna niet.

Wij drie besluiten een rustdag hier te nemen, in de hoop dat mijn benen morgen weer wat meer energie hebben. We zien in de verte de sneeuw al liggen op de bergen en de temperaturen gaan langzaam zakken. Volgende week weer een nieuwe update!