Noordereiland uitgespeeld!

We hebben weer een mijlpaal gehaald, want we speelden op 30 januari officieel het Noordereiland uit. Of nou ja, de route tenminste. 1300+ kilometer en meer dan 14.000 hoogtemeters zitten erop. We zijn in Wellington en genieten van een paar dagen zonder fiets.

Het was nog een flinke tocht om tot hier te komen. We fietsten zonder rustdagen flink door. Eerst nog wat door wisselvallig weer, maar gelukkig sinds enkele dagen weer in de zon!

Een van de stevigste beklimmingen van de week kwam meteen na onze laatste blog. Na een slechte nacht op een publieke camping (hele nacht muziek en lawaai), moesten we na amper opwarmen een stijle helling over. Het fietspad waar wij over reden lag langs de snelweg, dus we konden zien dat we niet de enige waren die traag naar boven gingen. Vrachtwagens haalden niet veel hogere topsnelheden dan wijzelf. Senne toonde wel zijn absurd opgebouwde kracht door sneller boven te zijn dan twee ultra lichtbepakte lycra-klikpedalers. Safe to say dat ik zeer trots was dat hij die dertig kilo extra gewoon zo naar boven rijdt.

De rit naar beneden ging ongeveer tien keer zo snel.

We hielden de rit kort en streken neer op een kleine camping in Pahiatua. Senne probeerde Mira te leren schaken (met wisselend succes) en we kropen vroeg in bed.

De volgende dag begonnen we vroeg, aangezien we een stevige rit voor de boeg hadden. Onze eerste stop was in Eketāhuna, voor een koffie en een brownie en een foto met de reuzekiwi.

We reden op tijd verder naar onze tweede stop, een omweg dit keer, voor een bezoek aan het Pukāha National Wildlife Center. Wildlife in Nieuw Zeeland betekent natuurlijk: vogels!

We zagen Kiwi's (in een verduisterd huisje zodat ze niet sliepen), en wow, wat een gigantische vogels zijn dat eigenlijk! We zagen ook een kiwi ei met een baby kiwi die langzaam het ei aan het breken was. Helaas kwam hij er nog niet uit tijdens ons bezoek.

Ook vlogen er een heleboel Kākā, zagen we een aantal vogels broeden en maakten we een mooie wandeling.

We fietsten daarna nog dik 40 kilometer tot een camping in Masterton, waar we tickets kregen voor het zwembad in de buurt. Mira en ik besloten een plonsje te gaan doen, terwijl Senne samen met Josh en Emily de pizzaparty-inkopen deed (Ja, we fietsen nog steeds gelijk op!).

De 70 kilometer van de volgende dag waren om verschillende redenen niet top. We hadden 5bft windstoten tegen, moesten veel klimmen, reden voornamelijk langs grote wegen én Mira schoof van haar pedalen en schaafde haar teen open.

Uitgeput kwamen we tegen de avond aan in Masterton, waar we alvast schoon zicht hadden op wat ons de volgende dag te wachten stond...

De zonsondergang die Senne zag (ik was al in slaap gevallen toen ik Mira naar bed bracht) willen we jullie ook niet onthouden:

Na een turbulente nacht (auto's, schreeuwende vogels en nog veel windstoten die onze tent deden doen flapperen en wapperen), was het tijd voor de laatste grote tocht op het Noordereiland. Van Masterton reden we in een ruk naar Wellington, de hoofdstad van Nieuw Zeeland en het eindpunt voor ons op het Noordereiland.

De rit van bijna 90 kilometer begon met een rivieroversteek. Koude enkels en wat natte zakken verder (ik had niet zo goed door dat ik niet het ondiepere pad nam, handig) konden we verder. Vlak daarna kreeg ik een lekke band, maar na een snelle plaksessie langs de weg konden we eindelijk beginnen met de prachtige klim die we al hadden kunnen zien vanaf de camping. Mooi was het zeker, met donkere tunnels en een lange brug, maar ook een heel eind klimmen.

Gelukkig was het na 30 kilometer bijna alleen nog maar bergafwaarts, dus het leek mee te vallen hoelang we er over zouden gaan doen. Al het groen was weer prachtig om door te fietsen, het verveelt nog steeds niet!

Helaas waren onze benen en lijven zo op dat het eindeloos duurde. We stopten voor een korte plons in de rivier en stampten en zwoegden ons door de laatste kilometers, tot we eindelijk in Wellington aankwamen.

We zetten ons aan een speeltuin en eten een zeer welverdiend ijsje voor we de laatste heuvel omhoog fietsen op weg naar onze bed and Breakfast voor de komende drie nachten: Booklovers. Gerund door een Nieuw Zeelandse auteur (Jane Tolerton), met prachtige ruime kamers, en een heleboel boeken!

's Avonds eten we voor tien, onze energie moet duidelijk terug worden aangevuld.

We ontdekken Wellington op ons gemak. Een bezoek aan het Te Papa museum, veel tweedehands winkels, fietsenwinkels (altijd wel wat materiaal nodig, alles slijt...), en outdoor winkels (same story). We eten en drinken en spelen en wandelen, heerlijk om even een paar dagen niet te fietsen. Het waait hier wel stevig, we snappen waarom de stad ook wel the windy City wordt genoemd.

Hier een uitgebreide impressie van onze dagen in Wellington:

Morgenmiddag nemen we de boot naar Picton, en smeren we onze benen in voor het volgende deel van ons avontuur!