"Mijn benen zijn moe"

Een rustdag, en daarmee een perfect moment om een nieuwe blog te schrijven.

Na onze eerste twee nachten camping in Auckland, trokken we terug via dezelfde weg als we gekomen waren, op weg naar een camping ten zuiden van de stad.

Na een lunch in de brandende stadshitte, fietsten we tot de community campground in Ambury Regional Park. Een heerlijke plek met basisfaciliteiten (community Campgrounds zijn van de overheid). Er zat ook een kinderboerderij aan, dus voor Mira een extra heerlijke plek.

De ochtend op de kinderboerderij was iets minder top, want om 5 uur begonnen de 12 hanen, de Pauw en de pukeka's om ter hardst te schreeuwen en kraaien... Lekker vroeg wakker dus.

We fietsten door de laatste stukken Auckland tot we eindelijk bij de coastal road aankwamen. Met gigantisch veel stijgen en dalen, nog meer "mijn benen zijn te moe" van Mira (die nog geen pedaal heeft aangeraakt...) kwamen we eindelijk bij de prachtige uitzichten aan de kustroute.

Onze kampeerplek in Waitawa Bay was geweldig! We stonden er helemaal alleen met de mooiste uitzichten tot nu toe.

Hier konden we wel rustig en stil wakker worden. Daarna volgde een stijle klim, met aan het einde vers fris water van vriendelijke bewoners aan de route.

We lunchten aan de oceaan, Mira gooide stenen in het water (haar armspieren worden sterker dan haar beenspieren op deze vakantie)...

In Kaiaua stopten we langer aan een grote speeltuin, waarna ik Mira's fiets achter mij hing om Senne wat rust te geven. Helaas kwam ik echt totaal niet vooruit, het voelde alsof ik op het strand fietste.

Na een paar km zwoegen en het tempo zien dalen en dalen, besloot Senne weer over te nemen. Toen kwamen we erachter dat mijn rem gewoon aansleepte.... Tja, dan kom je niet vooruit natuurlijk.

Ik was wel even mentaal geknakt en het laatste stuk ging traag vooruit.

We zitten ondertussen wel op de eerste echte cycle trail van onze tocht, de rail trail. Eindelijk weg van de grote banen!

Uiteindelijk aangekomen op de camping in Miranda Springs, met geothermisch zwembad (net wat je nodig hebt na een hete dag fietsen: een verfrissende duik in water van 40°c... 🥵).

Na een slechte nacht (Mira hoestte, Senne z'n matje lek, dus die moest hij elk half uur oppompen) was het warme bad in de ochtend (stinkend naar rotte eieren) wel lekker voor de stijve spieren.

Een trage start, maar uiteindelijk toch vertrokken. Wind tegen en een eindeloos pad dat wat leek op een van de Nederlandse Waddeneilanden (velden aan de ene kant en brak moerasland aan de andere kant). 44 kilometer leken er wel 70...

Uiteindelijk aangekomen in Thames, op het schiereiland Coromandel. We blijven hier twee nachtjes op een fijne kleine camping aan een riviertje. Vandaag dus de hele dag aan de oever lezen, blog schrijven en beetje spelen in het water.

Hier nog een rare vogel om af te sluiten: