Kunnen we niet gewoon een busje huren?

Alweer een week voorbij gevlogen, dus tijd voor een nieuwe blog!

Na de laatste blog had Mira nog eens een paar nachten oorpijn en voelde Senne zich niet top. Toch trokken we verder op onze fietsen richting het zuiden.

De Hauraki Rail Trail ging verder langs velden en kleine bruggetjes. Weinig variatie, waardoor het op een gegeven moment wel wat saai werd. Het was in elk geval wel lekker vlak!

De nacht spendeerden we op het kleine grasveldje van een RV car park, met nog 9 andere fietsers. Het was gezellig om avonturen uit te wisselen en te eten in een gemeenschappelijke buitenkeuken!

De route naar de volgende camping was maar kort, dus besloten we het interessantste stuk van de Rail Trail toch te doen (wat eigenlijk een heen-en-weer-lus was). Dat was een goeie keuze, want we passeerden een tunnel van 1.1 km én een prachtige waterval.

Daarna een camping gevonden waar we weer een paar van dezelfde fietsers tegenkwamen. Helaas waren we onderweg Mira's mp3-speler kwijtgeraakt, toen ze in slaap viel op de fiets...

Senne fietste dus nog eens 10 km heen en 10 terug, maar helaas zonder resultaat. We konden gelukkig wat afkoelen in het zwembad en Mira speelde voor het eerst met een ander kindje, ze kreeg een armbandje van haar aan het eind van de dag. 💜

De dag erna stapten we vroeg op de fiets. We hadden eerder kunnen vertrekken als Mira ook uit de tent wil 's ochtends...

De dag was stevig. Het werd bijna 30°, en hoewel het begin relatief vlot ging (over de weg, maar wind in de rug), ging het een beetje later heel traag. Het was heet, we hadden tegenwind en het was veeeeeeel omhoog. Pittigste dag tot nu toe.

We kwamen aan in Cambridge, waar we meteen een heerlijk overdekt terras vonden waar we een grote koude pint (Senne), een chocoladeijsje (Mira) en een giga brownie met ijs (voor mij natuurlijk) verorberen.

Daarna door naar een extreem drukke camping. Het zwembad zat gewoon te vol om te kunnen zwemmen. We gingen dan maar naar de speeltuin naast de camping, een prachtige plek met waterspeeltuigen enzo.

De camping was luid tot laat en om half 7 klonk het alweer als een ontwakend festivalterrein. Blijkbaar staan alle campings vol ivm the National Waka Ama Championship, ook wel outrigging genoemd. Dat is een kano met een soort zij-drijver eraan:

We besloten een rustdag te nemen en wat inkopen te doen in Cambridge, lekker op restaurant te gaan en lang in de grote speeltuin te spelen.

De volgende ochtend werden we nog vroeger wakker gemaakt, 5u30 dit keer... Senne z'n matje was nog steeds lek, dus die nam de bus naar Hamilton om een nieuwe te kopen. Mira en ik bleven in de speeltuin wachten en spelen.

Na de lunch hingen we eindelijk weer op pad. We passeerden het kampioenschap Waka Ama en gingen even kijken.

Verder weer wat pittige klimmetjes. We eindigden terug met dezelfde fietsers op dezelfde plek. Wij namen een kamer (even geen tent uit- en inpakken), de Kiwi James (uit Auckland) en de Amerikanen (Josh en Emily) kampeerden. We wandelden nog naar een hangbrug in de buurt:

Ondanks een echt bed, een slechte nacht gehad, Mira had nachtmerries en sliep heel onrustig. Toch vroeg vertrokken, want we hadden weer een stevige dag voor de boeg. We deden een stuk van de Waikato River Trail. De eerste 20 kilometer waren stevig maar doenbaar. Senne en Mira zwommen even in de rivier en toen begonnen we aan het volgende stuk.

Het volgende stuk was prachtig, maar ook echt absurd zwaar. We moesten kei vaak onze fiets duwen, en gaven ook een nieuwe betekenis aan hike-a-bike: Mira hikete, wij biketen.

Het was super super zwaar, een moeilijk mountainbikepad met gigantisch veel stijlen hellingen op en af. Halverwege (al 1.5u over 10km aan het doen) was ons water op, en dat in de brandende zon. Niet tof. Gelukkig op een gegeven moment een stroompje gevonden om water bij te vullen. Dat gaf ons nieuwe moed voor het laatste stuk.

Aangekomen in Mangakino bleken alle andere fietsers (stuk of 15) behalve Josh en Emily een alternatieve route te hebben gedaan over de weg. Ze verklaarden ons voor gek dat we dat mountainbike stuk van 20 km hadden gereden... Oh well, we survived.

We aten een ijsje, kochten wat eten en gingen vroeg in onze tent.

We vertrokken weer op tijd, want we hadden een, op het zicht, iets makkelijkere maar alsnog stevige dag voor de boeg. Makkelijker was het niet. Ongeveer 20 km van de 50 ging omhoog. Vrij stijl, over stenen, met scherpe bochtjes.

Halverwege begonnen we ons af te vragen of we niet ergens gewoon een busje kunnen kopen en verder kunnen rijden ofzo. Helaas is dat een lege fantasie, want we hebben geen internationaal rijbewijs. Volgende keer beter voorbereiden ;)

Er waren wel prachtige hangbruggen, het middelpunt van het Noordereiland en stroompjes om ons water bij te vullen. We kwamen na bijna 6 uur fietsen aan bij een cabin, die we delen met Emily en Josh, waar we nu al een nacht hebben geslapen en vandaag een rustdagje nemen vanwege de regen.