Een zonneke op het einde

Ook vandaag was Senne weer in charge voor het verzinnen van de blogposttitel. He did not disappoint.

We hadden een extra uurtje om te slapen (Hoera uurverandering!) en schoven aan bij een prima ontbijtje in onze bed and breakfast.

Nadat we de verwarming weer hadden ontdaan van alle versiering die we er gisteren hadden opgehangen, konden we vertrekken.

We begonnen vandaag te fietsen in de regen. Met wat opklaringen in de voormiddag, gelukkig, maar in de namiddag weer bakken water uit de lucht. Met als gevolg: kou. Koude handen, koude voeten, koude alles. En geen enkel cafe of restaurant op de route om even op te warmen 🥶

Zoals je ziet, vond ik daar iets van:

Verder was de route wel weer prachtig. Vandaag veel avontuurlijker dan gisteren, met meer modder, meer single track, meer gravel en minder asfalt.

Senne raasde als een zot door alle modder en in alle bochtjes. Marleen had drie kleine mental breakdowns, en een aantal kleine paniekaanvalletjes (want modder, en slippen en eng en tien dingen die mis kunnen gaan en twaalf paadjes die misschien beter zouden zijn). Maar toch is het allemaal weer gelukt.

Hier nog een foto speciaal voor Mira:

Na 75 kilometer konden we eindelijk opwarmen met een warme chocomelk en een pintje (ieder z'n ding). Hopelijk kunnen we straks goed slapen onder streng toezicht van Frida.