Cruisin' down the Highway

En of we down the Highway hebben gecruiset deze week! Meer dan 400 kilometer reden we over Highway 6, met letterlijke en figuurlijke highs en lows. Stevige klimmetjes, vervelende (en soms agressieve) chauffeurs, prachtige afdalingen en fenomenale uitzichten. Ijskoud, bloedheet, regen, hagel, windstoten, onweer, vier seizoenen in een week. Nu we een rustdag voor onszelf én onze fietsen nemen in Wānaka, is het dus weer tijd voor een update voor jullie.

Na onze rustdag in Ross, was het tijd voor een paar stevige dagen snelweg. De eerste dag gaan we maar tot Hari Hari, met helaas nog wat pijn in mijn heup. Er zit nog een kleine tien kilometer gravel in de rit, maar verder rijden we tussen alle auto's, campers en logging trucks. Gelukkig is dit stuk van de snelweg nog niet zo druk.

We zitten de hele namiddag in een café waar Mira een bak speelgoed heeft gevonden, en we kamperen op een vervallen plekje. We komen ook Steven tegen, een opa van 69 die in zijn eentje ook door Nieuw Zeeland fietst. Een man vol verhalen!

Na een onrustige nacht fietsen we verder over Highway 6 richting Frans Josef. We beklimmen Mount Hercules (klinkt erger dan het was).

We zwemmen in Lake Maporika, een heerlijke tussenstop. Aangekomen in Frans Josef regent het dat het giet, en het zit hier ineens stampvol toeristen, wat een verschil met de afgelopen dagen!

Het regent de hele nacht door, en 's ochtends pakken we onze tent in in de regen. De route tussen Frans Josef (waar een gletsjer is) en Fox Glacier (zoals de naam al zegt, ook een gletsjer) is druk. Het is een stroom aan campers, het is koud en het regent. We moeten drie stevige klimmetjes doen en we zijn koud en doorweekt tegen dat we Fox inrollen.

We komen onderweg nog een koppel tegen dat ons filmt, voor de geïnteresseerden:

Na een warme lunch zetten we verder. We hebben een cabin geboekt, omdat er nog meer regen wordt voorspeld, en tegen de namiddag kunnen we alles onder het afdak hangen en droog en warm in ons heerlijk verouderde hutje zitten.

Na gigantisch onweer en windstoten (echt zo blij dat we in een huisje zitten!!!!), zitten we de volgende ochtend om 8u al op de fiets. Na 10 kilometer stoppen we voor een koffietje aan zee. En geen seconde te vroeg blijkbaar, want we staan nog maar net onder het afdakje als we een giga stortbui begint. We zien Hector's dolphins in de baai zwemmen, echt geweldig om te zien! Ze speelden heerlijk in de golven.

Helaas geen leuke ochtend, veel verkeer dat ons veel te dichtbij inhaalt en tegenwind. Uiteraard, hoe kan het ook anders, wel mooie uitzichten!

Highway 6 is trouwens niet direct de snelweg die je voor ogen hebt waarschijnlijk. Hier een beetje verduidelijking van de snelweg in Nieuw Zeeland:

Als we stoppen aan een meer voor de lunch, breekt de hemel nog eens open, dit keer inclusief hagel...

Gelukkig klaart het daarna weer op, en fietsen we verder in prachtig weer (wel nog steeds met stevige tegenwind). We stoppen nog voor een wandeling aan Ship's Creek, waar het landschap ongelooflijk mooi is. De combinatie van de oceaan, de tropische wouden en de bergen zijn echt adembenemend mooi.

Om 16u komen we aan in Haast (nu snappen we waarom iedereen zo'n haast had...), waar Mira een Nederlands meisje ontmoet op de camping van dezelfde leeftijd. Ze spelen heerlijk en wisselen speelgoedhondjes uit (Mira's collectie kindersuprises loopt misschien een beetje uit de hand...)

We vertrekken de volgende ochtend weer vroeg, want er staat een stevige tocht op het programma. Na een paar kilometer staan we al langs de weg, want de kou van de bergen en de snijdende tegenwind zijn te veel voor Mira. Ze is ijskoud en vindt er niks meer aan. We trekken haar nog meer lagen aan, doen mijn handschoenen over de hare en ploeteren verder.

De omgeving wordt langzaam ruiger en de toppen hoger. Helaas hebben we ook een gigantische aanvaring met een klootzak op de weg die ons van de weg wil hebben (Kiwi's herhalen een quote uit de LOTR het meest: GET OF THE ROAD!). Nadat hij ons vrij letterlijk bijna aanrijdt, wij hem compleet de huid volschelden (sorry mam en pap, jullie hebben me beter opgevoed) en we daarna een kwartier moeten bekomen van de adrenaline, fietsen we met een klein hartje verder. De bochten worden smaller, het zicht slechter en het verkeer drukker...

Toch hebben we tegen de lunch de eerste 50km erop zitten en we besluiten de camping daar over te slaan en ineens de giga beklimming te doen. Haast pass is een gigantische stijle pas, met een klim van 5 kilometer lang. Vooral het begin voelt alsof het recht omhoog gaat, tussen de campers en tourbussen in.

Na nog twee kleine klimmetjes behalen we de top van Haast Pass.

We rollen naar de camping, waar we lekker eten in het restaurant. Na een spelletje, kruipen we op tijd in bed.

Het is weer koud als we opstaan, dus we duffelen ons goed in. Na 4 kilometer stoppen we voor een ontbijt, en daar staan twee verrassingen op ons te wachten: Josh en Emily! We dachten dat ze al verder voor ons waren, dus het kwam echt als een verrassing.

De rest van de dag fietsen we grotendeels samen met hen en de fietsende opa. De uitzichten zijn geweldig, de zon schijnt, de wind blaast ons vooruit, heeeeeeerlijk!

Dit uitzicht verdient zelfs z'n eigen kader:

Na de beklimming van gisteren, vallen deze heuveltjes allemaal wel mee, en we lunchen nadat we het grootste deel van de route er al op hebben zitten.

Het beste nieuws is nog: na de lunch draaien we eindelijk highway 6 af!!!!! Gravel langs een heerlijke rivier is al wat ons nog rest in de middag.

Het landschap is prachtig, het pad is hobbelig maar mooi, en ons einddoel van deze week doorknallen komt in zicht: Wānaka.

In Wānaka worden we ook herenigd met Robert, die hier op een reünie met ons heeft gewacht. We drinken en eten samen, er sluiten nog wat andere fietsers aan, en we gaan veel te laat terug naar de camping.

Vandaag werden onze fietsen weer gemaakt (ik kreeg een volledig nieuwe groepset, ketting en pion, Senne nieuwe banden), we shopten wat en we speelden bij het meer en in de speeltuin. En ik schreef dus een nieuwe blog. Tot volgende week!