Afzien in de afdaling en wijdse wijnvelden

Vanochtend weer op tijd op pad, we gaan een groot stuk afdalen vandaag, Hoera! Maar eerst: klimmen. En duwen. En nog wat klimmen. We zien mensen met de kabelbaan omhoog gaan, maar ja, wij moeten zo nodig op de fiets.

Het afdalen blijkt een stuk moeilijker dan gedacht. De paadjes zijn stijl en vol stenen, dus het gaat soms stapvoets vooruit. Onderweg is er gelukkig veel te zien. We doen tot drie keer toe onze regen kleren aan, want regen, en weer uit, want te warm

We vinden ook een dood molletje, dus kunnen we ineens een lesje biologie doen.

Uiteindelijk blijkt de geplande route té zwaar voor Marleen, en besluiten we in het dorpje Staufen om de route aan te passen en een camping dichterbij te zoeken.

Staufen is trouwens een uiterst charmant mini-historisch-stadje waar we ook even uitpuffen.

De laatste kilometers voeren ons door glooiende wijnvelden, naar een camping die nog dicht blijkt te zijn vanwege de middagrust. Het dorpje ernaast blijkt doods, dus we doen rustig boodschappen en wachten tot de receptie open is.

Daarna wil Mira per se in de zwemvijver, ook al is het 18 graden. Resultaat? Marleen erin, Mira gillend aan de kant want vissen en haaien en kikkers. Die er allemaal niet zitten natuurlijk. Maar ja, het water is ook wel koud, dus who can blame her.