1000 kilometer en 13.000 hoogtemeters!

Een enorme mijlpaal voor ons, al is het voor veel lezers misschien simpelweg één weekendje doorknallen: We hebben de duizend kilometer behaald! Zo ver hebben we nog nooit in een vakantie gefietst, een echte mijlpaal dus voor ons!

Jullie hadden nog een dagje tegoed van de vorige keer, omdat de blog toen kuren had. Het belangrijkste van die dag was eigenlijk dat Mira een naam aan een veulen mocht geven. Ze noemde het veulen Ukkie, naar haar eigen knuffel en een van haar lievelings verhalen.

We hadden ook nog een gigantische klim voor de boeg voor we in Whanganui aankwamen. Verder, en ik weet dat ik in herhaling val, prachtige uitzichten.

Onze rustdag in Whanganui spendeerden we met eten en winkelen. Mira kreeg een nieuwe helm, we deden inkopen voor een paar dagen, deden een was (die vervolgens zeiknat regende toen we het buiten hadden laten hangen...). Er was ook een speeltuin met een dino-glijbaan, en een museum met dinobotten.

De regen was zo hevig op de middag, dat ook onze tent in een plas water stond. Er was dus niet veel meer droog. We verzamelden alles en zetten ons bij de gemeenschappelijke keuken om alles te laten drogen en in te pakken. Ook plakte Senne een band en verving hij een paar remblokjes, want de regen en het zand hadden alles goed doen verslijten.

Ondertussen maakten we pizza in de pizzaoven van de camping. Chaos!

Het noodweer dat over Nieuw Zeeland trekt, houdt ons wel bezig. Een aantal van de trails die wij al fietsten zijn ondertussen gesloten vanwege de overvloed aan regen. Er zijn aardverschuivingen geweest, hele gebieden zijn overstroomd, en het weer blijft extreem. Sommige kiwi zeggen dat het voelt als winter momenteel.

We houden de weerberichten goed in de gaten en nemen geen risico.

Aangezien er geen waarschuwingen zijn voor ons gebied, fietsen we door de stromende regen verder. We rijden Whanganui door en nemen een hele oude lift de berg op (scheelt weer trappen!).

De Durie Hill elevator is niet alleen een toeristische lift, ook de locals gebruiken dit veel. Veel van de locals hebben een rittenkaart, die in de lift wordt gelaten en die op naam gesorteerd is.

Wij mochten gratis mee, omdat er iemand elk jaar een heleboel ritten aankoopt voor mensen die de TA (Tour Aotearoa) fietsen.

De rest van de rit geeft regen, regen, mooie uitzichten, regen, kou, regen en alles nat. Er zijn dus weinig foto's behalve deze hele belangrijke:

We fietsen verder dan gepland omdat we toch al nat zijn en anders zitten we toch maar te niksen in de tent.

We kamperen aan een rivier, we eten in de regen en we spelen een spelletje in de tent.

De volgende ochtend is het ontbijten in de tent, want de regen is nog steeds niet overgetrokken. Gelukkig is het begin van de rit wel redelijk droog. Het is een stevige dag met meer dan duizend hoogtemeters en vanaf de middag regent het weer onophoudelijk. Stevige windhozen en ijskoude regen, maar gelukkig ook een goeie speeltuin met droge plek om te lunchen.

Ook nu fietsen we weer verder dan gepland, omdat op 24 kilometer van ons initiële eindpunt een Tavern ligt. Dat klinkt warm, en droog, dus we duwen nog even door de windhozen, heuvels en regen.

We bereiken de Tavern rond 16u en vertrekken niet meer. De eigenares biedt aan dat we onze tent onder de overkapping van het terras zetten, en dat nemen we maar al te graag aan. Zeker omdat ze zegt dat alle locals rond half 9 in hun bed liggen en het dus rustig zal zijn. We eten er een stevige maaltijd en Mira speelt met de grote bakken speelgoed.

We liepen op onze sokken door het cafe, want blijkbaar is dat de lokale mode:

Helaas was er ook een grote groep die niet local was, en die nogal wat lawaai maakte tot half 11... Ach. We stonden in elk geval droog.

Na een onrustige nacht, waarin Mira weer meermaals wakker werd, was het tijd om weer te vertrekken.

Er was zowaar blauwe lucht! En we fietsten maar een paar keer een beetje in de regen. Wat een verademing na de dagen van koud en nat!

Bovenaan de heuvel stond een vrouw met een auto en warm/koud drinken én zelfgebakken muffins. Leuke verrassing!

Ze wist ons ook allerlei interessante dingen te vertellen over de omgeving, dus een goeie stop.

We stoppen in Ashhurst, waar een winkel is en een grote kampeerplek met speeltuin en eindelijk, na drie dagen, douches! Ook genoeg plek om te vliegeren, een boswandeling en zon.

Tot de volgende!